Budowa Komputera

Podłączanie dysku twardego taśmą IDE

8987869-repairman-pracy-z-komputera-z-czesci-w-rece-monitory-i-innych-komputerow-przenosnych-w-tle-trwa-oczeCałą procedurę podłączania dysku twardego przy pomocy taśmy IDE rozpocznij od odnalezienia właściwej taśmy. Jest to taśma 40-pinowa – jest ona szersza od taśmy stacji dyskietek i nie posiada pętli na jednym z końców. Po znalezieniu taśmy sprawdź, czy pin pierwszy jest prawidłowo ustawiony dla złącza i kabla, a następnie podłącz jeden jej koniec do tylnego złącza dysku twardego. Możliwe, że będziesz musiał wysunąć dysk o kilka centymetrów, by zwolnić trochę miejsca, ale nie jest to pewne. Drugi koniec taśmy wepnij do kontrolera IDE na płycie głównej. Pozostaje jeszcze podłączenie zasilania. Na szczęście złącza są zaprojektowane w taki sposób, że możliwe jest ich podłączenie tylko w jednym ustawieniu. Pozwoli to na uniknięcie złych podłączeń, a co za tym idzie zwarć i większych awarii całego systemu komputerowego. Teraz przetestuj swoją pracę. Jeśli otrzymasz komunikat o awarii dysku twardego, to może świadczyć to o złym jego podłączeniu. Spróbuj odwrócić taśmę – koniec, który był podłączony do dysku teraz podłącz do płyty głównej i odwrotnie. Bardzo podobnie wygląda podłączanie napędu CD-ROM przy pomocy taśmy IDE. Przy podłączaniu CD-ROMu można również zainstalować przewód audio. Będzie to tylko przydatne, gdy mamy zainstalowaną kartę dźwiękową. W przeciwnym przypadku i tak nie usłyszymy żadnych dźwięków.

Instalowanie płyty głównej w obudowie

board-pc3500g_HPrzed zabraniem się za montaż płyty głównej w obudowie należy pamiętać, aby płytę trzymać tylko i wyłącznie za krawędzie. Pozwoli to na uniknięcie ewentualnych uszkodzeń i zabrudzeń na ważnych elementach płyty. Na początku należy odszukać otwory w płycie głównej i odpowiadające im otwory w obudowie. Kolejnym krokiem jest odpowiednie ułożenie płyty głównej – tak, by otwory się pokrywały. W prawidłowym ułożeniu pomogą złącza kart rozszerzeń. Teraz należy zamontować specjalne znajdujące się w zestawie tulejki dystansowe oraz plastikowe izolatory w otworach na płycie głównej. Przyszedł moment połączenia płyty głównej z obudową. W tym celu należy wsunąć płytę do obudowy i położenie jej na tulejkach w taki sposób, by otwory w obudowie i na płycie głównej pokrywały się. Teraz za pomocą śrubek przykręć płytę główną do obudowy – pod śrubę warto użyć plastikowych podkładek, co ograniczy możliwość uszkodzenia płyty głównej oraz wywołania jakichkolwiek zwarć. Po zamontowaniu płyty głównej sprawdź jeszcze tylko czy dolna część płyty głównej nie dotyka obudowy, wszystkie złącza pokrywają się z otworami w obudowie, płyta stabilnie trzyma się na swoim miejscu oraz czy podczas naciskania na płytę główną, nie ugina się ona. Są to ogólne wskazówki – niektóre modele płyt głównych mogą wymagać nieco innej instalacji, jednak nie powinna ona zbytnio odbiegać od opisanego modelu.

Instalacja chłodzenia na procesorze Socket 7

uzywane-czesci-do-komputerowPierwszym krokiem przy instalowaniu chłodzenia na procesorze Socket 7 jest połączenie wentylatora i radiatora. W tym celu należy połączyć te dwa elementy przy pomocy odpowiednich śrubek. Druga czynność jest opcjonalna, zależy bowiem od tego, czy posiadamy pastę termoprzepuszczalną. Jeśli tak, to należy posmarować procesor cienką warstwą tej pasy – umożliwia ona lepsze rozpraszanie ciepła. Teraz można przejść do mocowania radiatora na procesorze. W tym celu należy umieścić radiator nad procesorem i lekko go docisnąć. Powinien być on przyciskany z taką siłą, by zamknąć zatrzask. Stanie się to jednak tylko wtedy, gdy radiator będzie prawidłowo, równo ułożony na procesorze. Jeśli używaliśmy pasty termoprzeowdzącej, to teraz należy sprawdzić czy jej nadmiar nie wydostał się spomiędzy powierzchni. Jeśli się tak stało, to nadmiar ten należy wytrzeć. Wystarczy już tylko podłączyć zasilanie i procesor można uznać za poprawnie zainstalowany. Niektóre procesory można kupić już z zamontowanym chłodzeniem. Są to tzw. wersje Box. Są one jednak nieco droższe, posiadają jednak lepsze warunki gwarancji. Ich montaż jest łatwiejszy i występuje dużo mniejsze prawdopodobieństwo uszkodzenia sprzętu przy instalacji. Procesory w wersjach Box określane są mianem procesorów OEM (Original Equipment Manufacturer).

Instalowanie procesora w podstawce ZIF

11Zajmijmy się instalowaniem procesora Socket 7. Instrukcja ta jest jednak taka sama dla wszystkich procesorów, które instaluje się w podstawce ZIF. Cała procedura powinna zacząć się od sprawdzenia wszystkich styków. W tym celu należy obrócić procesor i sprawdzić, czy zestaw pinów jest kompletny i nie są one pokrzywione. Od razu można przejść do odszukania pinu pierwszego. Zazwyczaj jest on wyraźnie zaznaczony (np. przy pomocy dużej cyfry 1) , więc nie powinno być z tym żadnego problemu. Pin ten musi być umieszczony w oznakowanym gnieździe. Pora otworzyć gniazdo ZIF. W tym celu należy podnieść dźwignię. Z dźwignią należy postępować ostrożnie, bo nie trudno o jej złamanie. Można rozpocząć instalację procesora. Należy go umiejscowić w złączu ZIF, tak jak wskazuje na to ustawienie pinu pierwszego. Musi to być wykonane ostrożnie, bo można uszkodzić nóżki procesora. Po instalacji należy sprawdzić czy nie ma żadnych szczelin między gniazdem i procesorem. Gdy się pojawią, to należy cały proces przeprowadzić od początku. Ostatnim krokiem jest oczywiście zabezpieczenie procesora w gnieździe. W tym celu należy ponownie przesunąć dźwignię do pozycji zamkniętej. Przy tej czynności może pojawić się niewielki opór. Nie jest on jednak zbyt duży. Z dźwignią należy ponownie obchodzić się ostrożnie.

Karta sieciowa

1298061631_164956532_1-Zdjecia--pare-czesci-od-komputeraKarta sieciowa (ang. NIC) jest kartą rozszerzeń, której celem jest łączenie komputera lokalnego z innymi komputerami (siecią komputerową, np. Internetem). Efektem tego jest łączenie komputerów w sposób, który umożliwia między nimi wymianę danych i zasobów. Powszechnym zjawiskiem jest pojawianie się zintegrowanych kart sieciowych – tak w laptopach jak i w komputerach stacjonarnych. Każda karta sieciowa pracuje w określonym standardzie (np. Ethernet, Token Ring) – niemożliwa jest praca w dwóch lub większej ilości standardów jednocześnie. Pojawiają się za to karty, które posiadają kilka złącz jednego rodzaju – w praktyce jest to kilka kart sieciowych na jednej płytce drukowanej. Znajdują one zastosowanie głównie w serwerach. By dwa komputery mogły ze sobą współpracować wymagane jest działanie ich kart sieciowych z tą samą prędkością i wykorzystywanie tej samej technologii. Karty sieciowe, jako urządzenia aktywne sieci, posiadają unikalny adres MAC. Pozwala on na dokładne zidentyfikowanie danej karty. Dostępne są jednak program, które służą zmianie adresu MAC. Najpopularniejszymi złączami w kartach sieciowych są złącza RJ-45. Są one najczęściej stosowane w parze z okablowaniem opartym na skrętce nieekranowanej UTP. Innymi popularnymi złączami są złącza BNC. Działają one w oparciu o przewody koncentryczne.

Dysk twardy

1284408220_120740479_1-Zdjecia--czesci-do-komputera-1284408220Dysk twardy jest urządzeniem pamięci masowej. Zadaniem tego typu urządzeń jest oczywiście przechowywanie danych. W tym celu wykorzystywany jest nośnik magnetyczny. Pierwsze dyski twarde pojawiły się w roku 1980 i miały pojemność 5MB – dla porównania można powiedzieć, że dzisiaj możliwe jest zapisanie kilkudziesięciu GB danych na jednej płycie. Ówczesne dyski osiągają rozmiary aż do 3TB. Dyski twarde można łączyć w tzw. macierze dyskowe (RAID) , co pozwala przyspieszyć działanie (zapis/odczyt danych) oraz, przede wszystkim, zwiększyć pojemność. Dysk składa się z obudowy oraz talerza/y oraz głowic. To właśnie na talerzach zapisuje się dane. Do zapisu i odczytu danych z talerzy służą głowice elektromagnetyczne. Na każdy talerz przypadają dwie głowice – po jednej do odczytu i zapisu. Celem obudowy jest ochrona talerz i głowic przed wszelkimi zanieczyszczeniami czy wilgocią. Najdrobniejsze zarysowanie lub zabrudzenie powierzchni talerza mogłoby spowodować awarię całego dysku, a w konsekwencji utratę ważnych danych. Obudowa nie powinna być pod żadnym pozorem rozkręcana. W wypadku awarii, dysk powinien być profesjonalnie serwisowany. Odbywa się to w specjalnych warsztatach, które pozbawione są jakichkolwiek zanieczyszczeń. Co raz powszechniej stosowane są tzw. przenośne dyski twarde, które podłącza się do komputera np. poprzez złącze USB.

Karta dźwiękowa

komputer-bokKarta dźwiękowa, podobnie jak karta graficzna, jest tzw. kartą rozszerzeń. Wśród kart dźwiękowych również istnieje podział na zintegrowane i niezintegrowane. W tym przypadku jednak, bardzo powszechne są zintegrowane karty – zarówno jeśli chodzi o komputery przenośne, jak i o komputery klasy PC. Ostatnimi czasy pojawiły się nawet “dźwiękówki” podłączane do komputera poprzez zewnętrzne porty USB. Do zadań karty dźwiękowej zalicza się przetwarzanie dźwięku, odtwarzanie go i rejestrowanie. W skład karty dźwiękowej wchodzą: generator dźwięku, przetworniki A/C i C/A, bufor, mikser dźwięku, wzmacniacz oraz interfejsy i złącza. Karty zintegrowane powinny w zupełności zaspokajać oczekiwania “zwykłych” użytkowników. Karty niezintegrowane są zazwyczaj dużo wyższej jakości, a co za tym idzie używane są przez audiofilii, ludzi zajmujących się zawodowo muzyką oraz przez graczy. Należy jednak pamiętać, że samo korzystanie z lepszej karty dźwiękowej nie zda się na wiele, jeśli nie dysponujemy odpowiednim osprzętem, tj. słuchawkami, głośnikami czy mikrofonem. Gniazda na karcie graficznej mają różne kolory. Po kolorze można rozpoznać rodzaj gniazda: kolor różowy – analogowe wejście mikrofonu, błękitny – analogowe wejście liniowe, zielony – analogowe wyjście dla głośników (przednich) lub słuchawek, czarny – analogowe wyjście dla głośników (tylnych) , pomarańczowy – cyfrowe wyjście dźwięku/głośnik centralny lub niskotonowy.

Karta graficzna

aktywnaKarta graficzna jest jedną z kart rozszerzeń, które można podłączyć do złączy na płycie głównej komputera. Jest ona odpowiedzialna za renderowanie grafiki oraz konwersję jej na sygnał, który będzie zrozumiały dla urządzenia wyświetlającego (monitor, projektor, etc.). Kluczowym podziałem kart graficznych jest podział na zintegrowane i niezintegrowane. Te pierwsze pojawiają się główne w komputerach przenośnych. Co raz powszechniejsze staje się jednak integrowanie z płytami głównymi komputerów stacjonarnych. Karty niezintegrowane (wymienialne) są jednak dużo wydajniejsze. Nowoczesne karty graficzne składają się z następujących elementów: procesor graficzny, pamięć obrazu, pamięć ROM, RAMDAC oraz różnego rodzaju interfejsy. Od liczby i rodzaju interfejsów zależy jakiego typu i ile urządzeń możemy jednocześnie podłączyć do karty graficznej. Jest to istotne głównie wtedy, gdy ktoś chce korzystać z dwóch (lub więcej) monitorów jednocześnie. Karty graficzne są narażone na bardzo wysokie temperatury, dlatego bardzo ważne jest ich chłodzenie. Najpopularniejszą metodą chłodzenia kart graficznych są wentylatory. Są one dość wydajne, jednak mogą produkować dużo hałasu. Innymi metodami chłodzenia są m.in. chłodzenie pasywne (tzw. radiatory) oraz chłodzenie wodą. To ostatnie jest jednak dość kosztowne.

Urządzenia wyświetlające

wpid-obrobka-skrawaniem-i-komputer-5a39ec668045daa18f6aa35be1fbbcaaNajczęściej komputery podłączane są do urządzeń wyświetlających, którymi są wszechobecne monitory. Są to urządzenia współpracujące z zainstalowanymi w komputerze kartami graficznymi, co umożliwia wyświetlanie obrazu na ekranie. Dostępne na rynku monitory różnią się miedzy sobą wielkością, technologią wyświetlania i innymi aspektami technicznymi. Kupując monitor musisz dopasować go do swoich potrzeb, bo nie wszystkie monitory są w stanie spełniać określone oczekiwania (np. obsługa technologii HD, nie mówiąc już o 3D). Kupując nowy monitor należy zwrócić uwagę m.in. na takie aspekty jak: plamka (odległość między sąsiednimi pikselami na ekranie – im mniejsza, tym lepiej) , częstotliwość odświeżania (im wyższa częstotliwość, tym lepiej) , głębia kolorów (im większa, tym więcej kolorów może być wyświetlonych) , rozdzielczość (większa rozdzielczość, to ostrzejszy obraz) czy w końcu rozmiar ekranu (wyrażony w calach). Pamiętaj przy tym, że jakość obrazu wyświetlanego na ekranie monitora zależy również od jakości posiadanej karty graficznej. Innym urządzeniem wyświetlającym jest projektor komputerowy. Jego zadaniem jest przedstawianie obrazu z komputera na ścianie lub innej powierzchni, która posłuży jako ekran projekcyjny. Projektor nie wymaga do działania monitora. Możliwe jest jednak wyświetlanie obrazu naraz na monitorze i projektorze.

Pamięć RAM

ramPamięć o dostępie swobodnym (Random Access Memory) jest pamięcią, w której przechowywany jest system operacyjny oraz aplikacje i dane w sposób, który będzie umożliwiał do nich szybki dostęp procesorowi. RAM jest pamięcią ulotną (tymczasową). Oznacza to, że zawartość tej pamięci jest kasowana w momencie odłączenia zasilania i niemożliwe jest jej odzyskanie. Ilość pamięci RAM i jej rodzaj wpływa znacząco na wydajność systemu komputerowego, zwłaszcza, że niektóre gry lub zaawansowane programy mają bardzo wygórowane wymagania odnośnie ilości RAMu. Pamięci RAM dzielą się na statyczne (Static RAM – SRAM) oraz dynamiczne (Dynamic RAM – DRAM). Wbrew pozorom, lepsze są pamięci statyczne, które są szybsze w działaniu od dynamicznych. Powoduje to, że są one sporo droższe od DRAM, a co za tym idzie są o wiele rzadziej stosowane. Obecnie najpowszechniej stosowane są pamięci DDR3 w obudowach DIMM. Pamięci te wykonywane są w technologii 90nm, co sprawia, że pamięć zużywa aż około 40% mniej mocy niż jej poprzedniczki. Wadą tych pamięci są większe opóźnienia niż w przypadku DDR2 – są one jednak rekompensowane przez wyższe przepustowości. Obsługa pamięci RAM DDR3 pojawiła się w roku 2007. Ważną cechą pamięci DDR3 jest to, że nie są kompatybilne wstecz, czyli nie zadziałają ze starszymi chipsetami.